Δεν πιστεύω ότι το πραγματικό ζήτημα που τίθεται στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι εάν πρέπει ή όχι να συμπεριληφθεί το άρθρο 16 στην αναθεωρητική διαδικασία, ώστε να καταργηθεί η διάταξη που προβλέπει την απαγόρευση ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων στην ελληνική επικράτεια, πόσο μάλλον το διακομματικό «αλισβερίσι» για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Η ουσία στην παραπάνω συζήτηση βρίσκεται στην πρόθεση έκαστου ιδεολογικού φορέα να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως οραματίζεται ότι θα ήταν ιδανικό να είναι.

Για να αντιληφθούμε αντικειμενικά πως έχουν τα πράγματα, πρέπει να βγούμε από την μικρόκοσμό μας και να κοιτάξουμε την θέση της Ελλάδας στον κόσμο, ειδικά ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ζούμε σε ένα περιβάλλον με πολυάριθμα ιδιωτικά πανεπιστήμια πολλά εκ των οποίων πρότυπα σε διεθνές επίπεδο και αποτελούμε την μόνη χώρα εξ’ αυτών η οποία αρνείται την δημιουργία μη κρατικών πανεπιστημίων.

Φυλάμε Θερμοπύλες ή μήπως φιλάμε ευλαβικά τα ιδεοληπτικά λείψανα μιας προ πολλού περασμένης εποχής;

Ακόμα όμως και αν επιλέξουμε το ελληνικό έθιμο του «στρουθοκαμηλίζειν» και στραφούμε προς το Σύνταγμά μας, θα αντιληφθούμε ότι πρόκειται για ένα αστικό φιλελεύθερο νομικό κείμενο, όπως γίνεται δεκτό τόσο από τους απανταχού νομικούς, όσο και από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Λαμβάνοντας αυτό υπόψιν, εύλογα μπορούμε να συνάγουμε ότι το πνεύμα του συνταγματικού νομοθέτη βρίσκεται εκ των πραγμάτων αντίθετο με την ρητορική των υπερασπιστών του εξισωτισμού και του κρατικού μονοπωλίου στην ανώτατη εκπαίδευση.

Πολλά ελληνικά πανεπιστήμια -δημόσια προφανώς- χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης στην διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα και σίγουρα κάτι τέτοιο αποτελεί τιμή για την χώρα μας. Οφείλεται, όμως, αυτό στον δημόσιο χαρακτήρα τους; Η πράξη στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη απαντά αρνητικά και μας ωθεί στην ανάγκη να απαντήσουμε με την σειρά μας επικριτικά σε μία πολιτική που αφήνει την χώρας να πλανάται συστηματικά.

Ελλάδα τρώει ή διώχνει τα παιδιά της;

Φοιτώντας σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Κύπρου, αν σε κάποιο σημείο μπορώ να συνεισφέρω στον δημόσιο διάλογο είναι στο να δοθεί βήμα στην κατάσταση εδώ. Χιλιάδες Έλληνες φοιτητές σπουδάζουν σήμερα στην Κύπρο  σχεδόν σε όλες τις σχολές που μπορεί κάποιος να φανταστεί. Οι περισσότεροι Έλληνες φοιτητές είναι απόφοιτοι δημοσίων σχολείων, όμως επέλεξαν για την πανεπιστημιακή τους εκπαίδευση ιδιωτικά ΑΕΙ, μια δυνατότητα που δεν είχαν στην Ελλάδα. Το επίπεδο σπουδών είναι υψηλό και οι προοπτικές πολύ καλές. Για να μπορούν, όμως, όλοι αυτοί οι νέοι να σπουδάσουν μία επιστήμη της επιλογής τους, πρέπει να ξενιτευτούν και να ξοδέψουν ιδιαίτερα αυξημένα – σε σχέση με την Ελλάδα – ποσά για την στέγαση και την διαβίωση τους, πέραν των διδάκτρων του πανεπιστημίου. Φυσικά, ένας κοινός νους θα συμπεράνει ότι αυτή η επιλογή συνοδεύεται και από ορισμένη οικονομική επιφάνεια, η οποία επιτρέπει σε αυτούς τους νέους να ανταποκριθούν στα σημαντικά έξοδα ενός τέτοιου εγχειρήματος. Εκεί είναι που βρίσκεται το βασικό λογικό σφάλμα! Ένας σημαντικός αριθμός εξ’ Ελλάδος φοιτητών δεν προέρχεται από πλούσιες οικογένειες που επέλεξαν τον «εύκολο δρόμο», αλλά αποτελούν τους ταξικά αδικημένους, που για να κάνουν το επαγγελματικό τους όνειρό πραγματικότητα βιώνουν εξαιρετικές δυσκολίες και στερήσεις, τόσο οι ίδιοι όσο και οι οικογένειές τους. Που είναι το κοινωνικό κράτος γι’ αυτά τα παιδιά;

Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι μία επιπλέον προσπάθεια στις πανελλαδικές εξετάσεις δεν συνοδεύεται από δυσανάλογο οικονομικό κόστος για την φροντιστηριακή και μετά των ιδιαιτέρων μαθημάτων προετοιμασία, χωρίς κανείς να μπορεί να βεβαιώσει τον υποψήφιο ότι η προσπάθειά του αυτή θα καρπωθεί από οποιαδήποτε είδους επιτυχία;

Μάλλον, λοιπόν, ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα και να διαλέξουμε την καλύτερη λύση για όλους. Την λύση που αναβαθμίζει το ελληνικό πανεπιστήμιο μέσω ενός υγιούς ανταγωνισμού, κάτι το οποίο συμβαίνει στην Κύπρο, με αποτέλεσμα το δημόσιο πανεπιστήμιο της Κύπρου να γίνεται όλο και καλύτερο μέσα από αυτήν την σύγκριση και σήμερα να έχει ξεπεράσει σχεδόν όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια στις διεθνής αξιολογήσεις. Την λύση που αυξάνει τα έσοδα του κράτους μέσω της προσέλκυσης ξένων φοιτητών, άμεσα από τα χρήματα που ξοδεύουν κατά της παραμονή τους, αλλά και έμμεσα από την φορολογία των εκπαιδευτών ιδρυμάτων κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Την λύση που φέρνει πίσω και συγκρατεί από την άτακτη φυγή που τώρα συμβαίνει τους Έλληνες φοιτητές και τους επιστήμονες, δίνοντας τέλος στο brain drain. Την λύση που προσφέρει την πλέον σημαντική επιλογή στον νέο να σπουδάσει ότι και όπου επιθυμεί, να σπουδάσει την σχολή της επιλογής του είτε σε δημόσιο είτε σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο, χωρίς να διπλασιάζεται το κόστος αυτής της απόφασης, φεύγοντας μακριά από το σπίτι του.

Ήρθε η ώρα μία κυβέρνηση να προτάξει χείρα βοηθείας προσφέροντας πραγματικές λύσεις και επιλογές, αντί να μοιράζει επαιτείες ή να γυρίζει την πλάτη σε όσους συνεχίζουν να ονειρεύονται.

Ήρθε η ώρα να φωνάξουμε για το δικαίωμα μας στην ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση στην χώρα μας! Να προβάλουμε με παρρησία το αίτημά μας, την τροποποίηση του άρθρου 16 παρ. 8 εδάφιο ΄β, ώστε το αναθεωρημένο Σύνταγμά μας να αναφέρει «Η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες επιτρέπεται» και οι νέοι να μπορούμε να γνωρίζουμε πως «Το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να φοιτά σε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην ελληνική επικράτεια τελεί υπό την προστασία του Συντάγματος».