Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από έκπτωση αξιών και ηθική κατάρρευση, φυσικά δεν έγινε από την μία στιγμή στην άλλη, άλλα σταδιακά μέσα στα χρόνια. Τα σημάδια υπήρξαν αλλά ήταν αδύνατο να αποκωδικοποιηθούν καθώς συνέβαιναν με συντονισμένες και μεθοδευμένες ενέργειες με σκοπό να τα δεχτεί η κοινωνία υποσυνείδητα ως πρόοδο. Το άρθρο αυτό είναι μία προσπάθεια μέσα από μια ιστορική, ιδεολογική και φιλοσοφική προσέγγιση με ψυχολογικές επεκτάσεις, να εντοπιστούν τα λάθη και να εστιάσουμε πάνω τους με σκοπό την διόρθωση τους, ώστε ο κάθε ένας από εμάς με οδηγό την γνώση και την σκέψη να βάλει φρένο σε αυτήν την παρακμή.

Τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχεί μία εσκεμμένη ιδεολογική σύγχυση, η οποία λειτουργεί ως βάση για αυτό που ονομάζουμε ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, είναι το εφαλτήριο του προσηλυτισμού και της προπαγάνδας προκειμένου να κατευθύνουν και να ελέγχουν την σκέψη των πολιτών. Παραθέτοντας γεγονότα και επιχειρήματα θα επαναπροσδιορίσουμε την κοινωνικοπολιτική θέση.

Ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικό ον και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μυστικό χειραγώγησης του. Σχηματίζοντας μικρές κοινωνικές ομάδες είναι πιο εύκολα ελέγξιμος, υποσυνείδητα λειτουργεί το ένστικτο της αγέλης και υποτάσσεται στους κανόνες της και στον αρχηγό της, θυσιάζοντας την ατομικότητα και την προσωπικότητα του. Σε ένα κοινωνικό πείραμα είχε χωριστεί μία τάξη φοιτητών σε αυτούς που χρησιμοποιούσαν μπλε στυλό και σε αυτούς με τον μαύρο, μετά από μερικούς μήνες είχε δημιουργηθεί έχθρα ανάμεσα σε αυτές τις δύο τεχνητές ομάδες και στα μέλη τους χωρίς να υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές, ακριβώς το ίδιο φαινόμενο άλλα σε μεγαλύτερη έκταση συμβαίνει με τον αθλητικό οπαδισμό, συνηθισμένοι άνθρωποι παθιάζονται τόσο πολύ με ένα θέαμα ώστε να σταματούν να σκέφτονται καθαρά, να αναπτύσσουν πρωτόγονα και ζωώδη ένστικτα από τα οποία είναι ικανοί να σκοτώσουν για διαφορές που δεν υπάρχουν, μπορούμε να το δούμε ως την εφαρμογή του προηγούμενου πειράματος στην κοινωνία. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι διαιρώντας την κοινωνία σε μικρότερες κοινωνικές ομάδες, φανατίζοντας και αναπτύσσοντας τα ζωώδη ένστικτα μπορεί κανείς να επιβληθεί στην μάζα χωρίς βία και αντιδράσεις, άλλα με συναίνεση.

Το μεγαλύτερο ψέμα είναι ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε αριστερά και δεξιά, είναι απλά ένα ευέλικτο προπαγανδιστικό εργαλείο χειραγώγησης. Αναλύοντας παρακάτω σύγχρονες ιδεολογίες και ιστορικά γεγονότα θα ξεκαθαρίσουμε το κοινωνικοπολιτικό τοπίο και θα διαπιστώσουμε τους κινδύνους και τα ψέματα, ώστε να αφυπνιστούμε.

Η πρώτη ιδεολογία που θα παρουσιάσω,αναπτύχθηκε το 1776 από τον Σκοτσέζο ηθικό φιλόσοφοκαι οικονομολόγο, Άνταμ Σμιθ, πατέρα της φιλελεύθερης οικονομίας. Ο Σμιθ ήταν ο μόνος σύγχρονος φιλόσοφος που έδωσε αξία στον άνθρωπο ως μονάδα, την διαφορετικότητα του μέσα στην κοινωνία, την προσωπική του ανάπτυξη και τους αγώνες του για οικονομική ανεξαρτησία, την αξία του και την προσπάθεια για κοινωνική καταξίωση. Το γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι ήταν η βάση της θεωρίας του, παρότρυνε στην συνεργασία και στην εξειδίκευση, η θεωρία του επεκτάθηκε και στα κράτη. Πίστευε στην συνεργασία μεταξύ των κρατών μέσω μιας μορφής οικονομικής ένωσης που κάθε κράτος θα εξειδικευόταν στο προϊόν το οποίο θα μπορούσε να παράγει στην καλύτερη ποιότητα με το μικρότερο δυνατό κόστος, καθώς και στην έρευνα για συνεχή βελτίωση. Στα κράτη της οικονομικής ένωσης θεωρούσε πως δεν θα έπρεπε να υπάρχουν δασμοί, όπως έλεγε «αφήστε τα αγαθά να κυκλοφορούν ελεύθερα, αφήστε το εμπόριο να αναπτύσσεται ελεύθερα». Μία ιδεολογία αρκετά προοδευτική και ριζοσπαστική για την εποχή της. Η διαστρέβλωση της έγκειται στο γεγονός πως οι εχθρικά προσκείμενοι σε αυτήν την θεωρία, την ονόμασαν «καπιταλισμό ή κεφαλαιοκρατία» αφαιρώντας επίτηδες την σημασία και την αξία του κάθε ανθρώπου χωριστάπου τελικά συμβάλει στην ανάπτυξη του κοινωνικού συνόλου, την συνδέουν καθαρά με τους πλούσιους και δημιουργούν το μίσος. Αυτή η διαστρέβλωση είναι το πρώτο σημείο που έχει χρησιμοποιηθεί για την ιδεολογική χειραγώγηση και την διαίρεση της κοινωνίας.

Αν υποθέσουμε ότι η θεωρία του Σμιθ αποτελεί την δεξιά, θα διαπιστώσουμε ότι είναι ο μόνος σύγχρονος στοχασμός που αναφέρεται στον άνθρωπο ως ανεξάρτητη μονάδα που συμβάλλει για την ορθή λειτουργία ενός συστήματος που δεν είναι άλλο από την κοινωνία. Η πρώτη αντίθετη πολιτική φιλοσοφία στηρίχτηκε στον κόμη Κλώντ Ανρί ντε Ρουβρουά, ο οποίος ίδρυσε και την επιστήμη της κοινωνιολογίας και αποτέλεσε την βάση της ιδεολογίας του, τον κοινωνισμόή σαινσιμονισμό, μια μορφή θεωρητικού σοσιαλισμού. Ο Ντε Ρουβρουά χώρισε την κοινωνία σε αστούς, φεουδάρχες και εργατική τάξη, καταδίκαζε κάθε μορφή ιδιοκτησίας, απώτερος στόχος του ήταν η κοινοκτημοσύνη. Επίσης ήταν αυτός που εισήγαγε τον όρο «προπαγάνδα» προκειμένου να προωθήσει τις ιδέες του με τέτοιο τρόπο ώστε να γλυκάνει τους υποστηριχτές του στην απατηλή ιδεολογία του. Για την ιστορία ο κόμης Ντε Ρουβρουά κατασπατάλησε όλη την περιουσία του, ζούσε με δανεικά από φίλους του τα περισσότερα εκ των οποίων δε επεστράφησαν ποτέ. Ο σοσιαλισμός του Ντε Ρουβρουά ενέπνευσε τον Καρλ Μαρξ να αναπτύξει την τρομακτική θεωρία του.

Η θεωρία αυτή συναντάται πρώτη φορά το 1840, χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν δέχεται την ανθρώπινη φύση όπως πραγματικά είναι, βρίσκεται σε πόλεμο μαζί της και φιλοδοξεί να δημιουργήσει τον «νέο άνθρωπο» και αυτό ήταν ο έσχατος σκοπός της, η ιδεολογία αυτή αποτέλεσε την ρίζα του ολοκληρωτισμού.

Τον Ιανουάριο του 1849 στην εφημερίδα του Μαρξ δημοσιεύεται άρθρο του Φρίντριχ Ένγκελς με τίτλο «Γιατί είναι ουσιώδης να σκοτώσεις ανθρώπους». Υποστήριζε πως όταν συμβεί η σοσιαλιστική επανάσταση (ο πόλεμος των τάξεων) θα υπάρχουν πρωτόγονες κοινωνίες που βρίσκονται δυο στάδια πίσω στην κοινωνιολογική εξέλιξη, αναφερόταν τότε στους Σκωτσέζους, στους Βάσκους και τους Σέρβους αποκαλώντας τους φυλετικά σκουπίδια και ότι θα πρέπει να καταστραφούν γιατί δεν έχουν φτάσει ακόμα στον καπιταλισμό και θα ήταν αδύνατο να τους μετατρέψεις σε «επαναστατικούς», επίσης μιλάει για την βρωμια των Σλάβων υποστηρίζοντας επίσης πως η Πολωνία δεν έχει λόγο ύπαρξης. Το 1850, ο ίδιος ο Μαρξ υποστήριξε πως οι τάξεις και οι φυλές που είναι αδύνατο να αντιμετωπίσουν τις νέες συνθήκες ζωής και να αφομοιωθούν στα πρότυπα της νέας κοινωνίας πρέπει να εξαφανιστούν στο επαναστατικό ολοκαύτωμα, καθιστώντας τους έτσι εμπνευστές της σύγχρονης πολιτικής γενοκτονίας καθώς κανένας άλλος στοχαστής πριν από τους Μαρξ και Ενγκελς δεν αναφέρθηκε δημόσια στην πληθυσμιακή εξολόθρευση.

Στις αρχές του 1920 ο Ιταλός φιλόσοφος και πολιτικός Τζιοβάννι Τζεντίλε, εξελίσσει την παραπάνω θεωρία του φιλοσοφικού μέντορα του ως εξής, οι πολίτες υποτάσσουν πρόθυμα τον εαυτό τους στο κράτος, τονδιοικητικό βραχίονα της κοινωνίας, το οποίο θα είχε ρόλο κοινότητας στην οποία θα άνηκαν όλοι,υποτάσσονταν όχι μόνο σε οικονομικά θέματα άλλα σε όλα τα θέματα, το κράτος όριζε το πώς πρέπει να σκέφτονται και τι να κάνουν. Ο Τζεντίλε ήταν ένας αφοσιωμένος σοσιαλιστής και θεωρούσε την ιδεολογία του ως την πιο λειτουργική μορφή του, γιατί κινητοποιεί τους ανθρώπους κάνοντας έκκληση στην εθνική τους ταυτότητα και όχι στην τάξη. Η ιδιωτική δραστηριότητα κατά τον Τζεντίλε θα έπρεπε να προσανατολίζεται ώστε να εξυπηρετεί την κοινότητα και δεν υπάρχει καμία διάκριση μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου συμφέροντος, είναι ταυτόσημα. Απέρριπτε την θεωρία του Άνταμ Σμιθ ως ατομικιστική επικεντρωμένη στην ελευθερία και στα προσωπικά δικαιώματα και κατά συνέπεια ήταν εγωιστική. Η σοσιαλιστική θεωρία λοιπόν που ανέπτυξε ο Τζεντίλε δεν είναι άλλη από τον ΦΑΣΙΣΜΟ, ο οποίος σε αντίθεση με τον κομμουνισμό δεν προϋποθέτει την εξολόθρευση ανθρώπων. Ο όρος ολοκληρωτισμός είναι όρος του φασισμού από τον Τζεντίλε και αφορά μία συνολική και ολοκληρωτική θεώρηση του κράτους, που θα ήταν ικανή να άρει την αυτονομία της αγοράς και να θέσει τις πτυχές της κοινωνικής ζωής κάτω από το όραμα της. Εσκεμμένα λοιπόν από ιστορικούς ο Τζεντίλεέπρεπε να διαγραφτεί από την ιστορία για να αποφευχθεί η αντιμετώπιση των πραγματικών του πεποιθήσεων. Τέλος το πιο αβάσιμο επιχείρημα κάποιων είναι να σε αποκαλούν φασίστα αν εκφράσεις διαφορετική άποψη από την δική τους. Η λέξη αυτή αποτελεί ένα είδος ψυχολογικής πίεσης και χειραγώγησης προκειμένου να μην παρεκκλίνει κάποιος από τις απόψεις της μάζας, θεωρώντας πως θα στιγματιστεί και θα εκδιωχθεί από την κοινωνία.

Ένα κράμα των ιδεολογιών των Ντε Ρουβρουά, Μαρξ και Τζεντίλε συνδυασμένο με την ρατσιστική θεωρία του αποκρυφιστή συγγραφέα και έκπτωτο μοναχό Γιεργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς που κήρυττε την ύπαρξη των κατώτερων φυλών είναι ο αιματηρός εθνικοσοσιαλισμός του Αδόλφου Χίτλερ. Επομένως η αυτοαποκαλούμενη αριστερά είναι ο σοσιαλισμός, ο φασισμός, ο κομμουνισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ως η άκρα αριστερά.

Παρατηρούμε πως οι παραπάνω κοινωνικοπολιτικές θεωρίες δεν αναφέρονται πουθενά στον ανθρώπινο παράγοντα ως μονάδα, άλλα μόνο ως εξάρτημα στο σύνολο των κοινωνικών ομάδων, όλοι όμοιοι. Στην πραγματικότητα ο διαχωρισμός σε ομάδες συμβαίνει για την αποτελεσματικότερη χειραγώγηση του πληθυσμού, πως το επιτυγχάνουν αυτό; Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον θέλει να αισθάνεται την αποδοχή ενός ευρύτερου συνόλου. Στα πλαίσια του συνόλου αυτού τείνει να ακολουθεί τους κανόνες πρόθυμα, έστω και αν αυτοί έρχονται σε αντίθεση με τις αρχές του, μέχρι το σημείο να τις ξεχάσει και γίνεται υποχείριο. Οι τρόποι είναι πλύση εγκεφάλου  μέσω της παρεμβολής στην σκέψη και ο προκαθορισμένος τρόπος σκέψης, η προπαγάνδα που επιτυγχάνεται με την συνεχόμενη επανάληψηκαταστάσεων και ψεμάτων ώσπου να γίνουν πιστευτά, η θυματοποίηση για να δημιουργήσουν συμπάθεια και οίκτο στην κοινή γνώμη και ο φανατισμός. Επομένως χωρίζοντας την κοινωνία σε ομάδες είναι πιο εύκολος ο έλεγχος στον πληθυσμό.

Η σημερινή κατάσταση χαρακτηρίζεται από την δημιουργία πολλών κοινωνικών ομάδων, οι οποίες συνεργάζονται προκειμένου να επιβληθούν στις παραδοσιακές αρχές. Προσπαθούν να επιβάλουν τις απόψεις τους έναντι των ατομικών δικαιωμάτων. Δημιουργούν ένα είδος κοινωνικής τρομοκρατίας που δρα συντονισμένα και μεθοδευμένα, παρουσιάζοντας τα δεδομένα και εξετάζοντας τα θα διαπιστώσουμε τους κινδύνους και θα κλείσουμε με προτεινόμενες λύσεις αντιμετώπισης.

Οι «καταπιεσμένες μειονότητες» αντικαθιστούν τις κοινωνικές τάξεις του Μαρξ, τα μέλη τους θυματοποιούνται προκειμένου να κερδίσουν την συμπάθεια και την αλληλεγγύη της κοινωνίας. Όποιος εκφράσει μία λογική αντίρρηση ενάντια στις θέσεις τους, δέχεται έντονο κοινωνικό εκφοβισμό, αποκαλείται λανθασμένα «φασίστας» και αρκετά συχνά προκύπτουν περιστατικά βιαιοπραγίας από τα υποτιθέμενα «θύματα». Έτσι καταλήγουμε σε μια κοινωνική δικτατορία στην οποία εκδιώκονται μέχρι και απόψεις επιστημονικά τεκμηριωμένες. Οι υποστηριχτές αυτών των ομάδων αυτοαποκαλούνται ανθρωπιστές και αυτοπροβάλλονται ως υπέρμαχοι των ανθρώπινων δικαιωμάτων, άλλα μόνο για όσους αποτελούν μέλη των συλλογικοτήτων. Οι υπόλοιποι ωθούνται σε μια κοινωνική απομόνωση μέχρι να αναθεωρήσουν, αλλιώς δέχονται επιθέσεις με βαριές λέξεις οι οποίες έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση για τους πολίτες, ανάλογα την αντίρρηση που θα έχει κάποιος ακούμε λέξεις απλές όπως ρατσιστής ή φασίστας μέχρι τις λέξεις ομοφοβικός, ισλαμοφοβικόςκλπ, που αμέσως τρομοκρατούν λεκτικά οποιονδήποτε σκεφτεί να εκφέρει διαφορετική άποψη. Δεν κρίνουν τους ανθρώπους ως άτομα άλλα ως συλλογικότητες. Την μεγαλύτερη καταπίεση την δέχεσαι εφόσον πιστεύεις στις παραδοσιακές αρχές, αγαπάς το έθνος σου, πιστεύεις στον θεσμό της οικογένειας και είσαι ετεροφυλόφιλος και χριστιανός και όχι τυχαία, καθώς όποιος έχει τις παραπάνω αρχές διαθέτει πολύ ισχυρές ηθικές αξίες και δεν υποτάσσεται εύκολα. Αυτό ακριβώς είναι ο πολιτιστικός μαρξισμός που αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1960 από την σχολή της Φρανκφούρτης, εφαρμόζοντας στην πράξη κάποιους από τους στοχασμούς του φιλόσοφου και θεατρικού συγγραφέα Μπέρναρντ Σο, ο οποίος πίστευε πως κάποιοι άνθρωποι είναι κοινωνικά σκουπίδια και θα έπρεπε να δολοφονηθούν. Στόχος του πολιτιστικού μαρξισμού είναι να κάνει πράξη αυτό που απέτυχε ο κλασσικός μαρξισμός, δηλαδή την επιβολή της παγκόσμιας δικτατορίας.

Κάθε συλλογική μειονότητα δρα με τέτοιον τρόπο ώστε να προκαλεί την έκπτωση των ηθικών αξιών, προβάλλοντας την ως πρόοδο δημιουργώντας σύγχυση στην απαθέστατη κοινωνία, η οποία είναι ανήμπορη να αντιδράσει στις συνεχόμενες πληροφορίες από τα ΜΜΕ, το προκλητικό και το ανήθικο παρουσιάζεται ως εκκεντρικό και με τον τρόπο αυτό περνάει ανώδυνα στην κοινωνία ως νεοτερισμός. Τον χειρότερο όμως ρόλο και τον πιο ύπουλο τον έχουν αναλάβει χωρίς να το γνωρίζουν οι φανατικοί ισλαμιστές, ενεργώντας άθελα προς την εκπλήρωση των στόχων του νεομαρξισμού. Οι αλληλέγγυες ομάδες παρουσιάζουν τις τρομοκρατικές ενέργειες, ως μία έκφραση εκδήλωσης της καταπίεσης που δέχονται από την δύση βάζοντας τους θύτες στην θέση των θυμάτων, ο λόγος που γεμίζουν κάθε δυτική χώρα από αυτούς είναι για δύο λόγους, ο πρώτος είναι μέσα από την τρομοκρατία να υπάρξει εξολόθρευση πληθυσμού όπως ορίζει ο μαρξισμός και ο δεύτερος είναι να κατηγορηθούν οι θρησκείες για την αιματοχυσία ώστε να επιβληθεί η αθεΐα, ο κυριότερος λόγος δεν είναι η πίστη, αλλά όταν πιστεύει κανείς σε κάτι ανώτερο έχει πολύ ισχυρές ηθικές αξίες που δεν τις προδίδει. Είναικύριος του εαυτού του.

Πριν εξετάσουμε τους τρόπους αντιμετώπισης της επιβληθείσας κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, θα πρέπει να ξεχωρίσουμε κάποιους παρεμφερείς όρους οι οποίοι χρησιμοποιούνται πολύ εύστοχα για προπαγάνδα. Έχουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα ατομικά δικαιώματα, ο δεύτερος όρος που έχει να κάνει με τον άνθρωπο, τις ιδιαιτερότητες του και τα πιστεύω του τείνει να σβήσει και αντικαθιστάται από τον πρώτο όρο ο οποίος αφορά μόνο κοινωνικές ομάδες, επομένως για να έχεις δικαιώματα θα πρέπει να ανήκεις σε κάποια από αυτές. Ατομικά δικαιώματα δεν υπάρχουν και αν τα διεκδικήσεις οι ίδιοι που κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα θα σε κυνηγήσουν. Ο ανθρωπισμός και η φιλανθρωπία, αρχικά φαίνονται όμοια, ανθρωπισμός μία πολύ δυνατή λέξη, ακούγοντας την μόνο σκέφτεσαι ότι είναι το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο ακριβώς όπως και η φιλανθρωπία, δεν είναι όμως έτσι. Η φιλανθρωπία αφορά όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, χωρίς διακρίσεις. Στην φιλανθρωπία όλοι οι άνθρωποι είναι το ίδιο, αντίθετα ο ανθρωπισμός περιορίζεται μόνο στα άτομα των κοινωνικών μειονοτήτων, προβάλλει την θυματοποίηση τους και παρακινεί βοήθεια μόνο για αυτούς, δεν ενδιαφέρεται για την κατάσταση ανθρώπων εκτός των κοινωνικών ομάδων ακόμα και αν έχουν ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη, δηλαδή αν είναι κάποιος παράτυπος μετανάστης θα κινήσει γη και ουρανό προκειμένου να βρεθεί στέγη και τροφή, αντιθέτως αν είναι κάποιος Έλληνας άστεγος δεν θα ασχοληθεί, ο ανθρωπιστής δεν θα νοιαστεί, δεν θα στεναχωρηθεί καν.

Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε την επιβολή του πολιτιστικού μαρξισμού είναι να ασχοληθούμε δώσουμε σημασία στον ανθρώπινο παράγοντα ως το σημαντικότερο μέρος της κοινωνίας, ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και εκεί πρέπει να βασιστούμε. Το διαίρει και βασίλευε είναι η δύναμη τους, πρώτα από όλα δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά, αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα προκειμένου να χωριστεί η κοινωνία. Μέσω του διαχωρισμού η χειραγώγηση του πλήθους γίνεται ευκολότερα, ακολουθούν τις απόψεις της μάζας που ανήκουν χωρίς να σκέφτονται για να έχουν την ουτοπία της αποδοχής. Φανατίζονται και μαθαίνουν να μισούν.  Είναι ευάλωτοι στα ψέματα, την προπαγάνδα και τον λαϊκισμό δεδομένης της αδυναμίας να σκεφτούν. Τέλος είναι ατομικό δικαίωμα για κάποιον η αγάπη για την πατρίδα του και η πίστη του στον θεό, δεν έχει να κάνει με κοινωνικές ομάδες ούτε με πολιτικές επιλογές όπως θέλουν να το παρουσιάσουν.

Το συμπέρασμα είναι ότι αν δοθεί σημασία στον άνθρωπο, αποκτήσει γνώσεις και παιδεία μαθαίνοντας να σκέφτεται και να εκφράζεται ελεύθερα, ο κόσμος θα γίνει καλύτερος. Ο κοινωνικοπολιτικός επαναπροσδιορισμός θα επιτύχει, δημιουργώντας μια δίκαιη και αξιοκρατική κοινωνία χωρίς φαντάσματα και εχθρούς. Η μόνη δύναμη είναι ο άνθρωπος.