Πέρυσι τέτοια εποχή είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο: Τα ελληνικά Πανεπιστήμια «έρμαια» στα χέρια…επιτήδειων. Είχα αναφέρει την σπουδαιότητα του ακαδημαϊκού ασύλου καθώς μέσω αυτού αναδεικνύεται η ελευθερία, η έρευνα και η έκφραση ιδεών. Ωστόσο στη χώρα μας η έννοια έχει παρερμηνευτεί και τα κακώς κείμενα της κοινωνίας εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι οι κατασταλτικές αρχές απαγορεύεται να εισέλθουν στους χώρους με άσυλο.

Το πανεπιστημιακό άσυλο απασχολεί την Ελλάδα από τον περασμένο αιώνα. Πρόκειται για μια ιστορία εκατό χρόνων. Παρά τις δημόσιες συζητήσεις ωστόσο που είχαν ανοίξει για το θέμα κυρίως τις περιόδους 1975, 1977 και 1978, δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ σε κανέναν νόμο, οπότε και δεν είχε νομική, αλλά μόνον ηθική υπόσταση. Για πρώτη φορά θεσμοθετήθηκε το 1982 με τον νόμο-πλαίσιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για τα ΑΕΙ, ενώ κανένας υπουργός δεν το «άγγιξε» ως το 1997, οπότε η κυβέρνηση της ΝΔ με υπουργό Παιδείας την Μαριέττα Γιαννάκου καθόρισε συγκεκριμένα τι καλύπτει το πανεπιστημιακό άσυλο και ποιους χώρους μέσα στα ιδρύματα. Πέρυσι η Νέα Δημοκρατία ζήτησε επίσημα στη Βουλή την κατάργησή του.

Σε προεκλογική δήλωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε δεσμευτεί την κατάργηση του ασύλου ώστε να μπορεί η αστυνομία να παρεμβαίνει αυτεπάγγελτα. Όλοι οι νοήμονες άνθρωποι συμφωνούμε πως οι αστυνομικές αρχές πρέπει να μπορούν να προστατεύουν τους πανεπιστημιακούς χώρους και ταυτόχρονα να διαφυλάσσουν την ασφάλεια των φοιτητών, αποτρέποντας παραβατικές συμπεριφορές.

Είναι ανεπίτρεπτο το άσυλο να καταστρατηγείται με τέτοιον τρόπο και να καλύπτει όλου του είδους τις έκνομες συμπεριφορές. Είναι ευρέως διαδεδομένα τα καμώματα των γνωστών-αγνώστων. Διακινούν αναρχικές ιδέες, πλήττουν δημοκρατικές αρχές και προκαλούν επιζήμιες φθορές στα ιδρύματα. Τέτοιες εικόνες δεν αρμόζουν στα δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια. Επομένως, η κατάργηση του βρίσκει μεγάλη απήχηση στην πανεπιστημιακή κοινότητα και την κοινωνία.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά η κυβέρνηση Μητσοτάκη μέσω της νέας υπουργού Παιδείας, Νίκης Κεραμέως σπεύδει στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου υλοποιώντας την προεκλογική υπόσχεσή του σημερινού Πρωθυπουργού. Η πολιτεία οφείλει να δώσει στα ιδρύματα το καλύτερο δυνατό ακαδημαϊκό περιβάλλον.

Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν ήδη θέσει ζήτημα ασφαλείας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Από χώρους ελεύθερης έκφρασης δημιουργικών ιδεών έχουν μετατραπεί σε ορμητήρια βίας. Δίχως ασφάλεια δεν υφίσταται ακαδημαϊκή ελευθερία και ταυτόχρονα υπονομεύεται η εκπαιδευτική διαδικασία. Πρέπει επιτέλους να παρθεί το «δικαίωμα» των σφετεριστών ώστε να μην μπορούν να καταλαμβάνουν και να καπηλεύονται την δημόσια περιουσία, ούτε να τρομοκρατούν φοιτητές και καθηγητές.

Επιστροφή λοιπόν στην κανονικότητα και στην ασφάλεια με μοναδικό στόχο την καταπολέμηση της όποιας εγκληματικότητας. Άλλωστε ήταν δίκαιο και…έγινε πράξη!