Η άλλη πλευρά της ΕΛ.ΑΣ – Συνέντευξη από έναν αστυνομικό

Δεν είναι λίγα όσα ακούγονται για την Ελληνική Αστυνομία. Υπάρχουν εκείνοι που την αγαπούν και την στηρίζουν και εκείνοιπου την…αντιπαθούν. Βέβαια αυτή την αντιπάθεια άλλοι την δείχνουν με αδιαφορία προς το σώμα και τα στελέχη του και άλλοι με ακραίες συμπεριφορές. Ποιοι είναι όμως οι αστυνομικοί και ποιο το έργο τους; Είναι τα πράγματα πάντοτε όπως φαίνονται στους απέξω;

Σε αυτά και ακόμη τόσα ερωτήματα απάντα ο Γιάννης. Ένας αστυνομικός ο οποίος δέχτηκε να μου δώσει συνέντευξη, γνωστοποιώντας μια άλλη πλευρά της αστυνομίας.

Καλησπέρα Γιάννη.

Καλησπέρα και σε σένα Κέλλυ.
Κέλλυ: Ποια είναι η ηλικία σας;
Γιάννης: Είμαι 26 χρονών. Και θα ήθελα να μου απευθύνεσαι στον ενικό.

K.: Βεβαίως. Που μεγάλωσες;
Γ.: Μεγάλωσα σε ένα χωριό της Θεσσαλονίκης.

Κ.: Από μικρός σου άρεσε η δουλειά του αστυνομικού και γιατί;
Γ.: Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου από παιδί να θέλει να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα, ωστόσο στην εφηβεία συνειδητοποίησα πόσο πολύ ήθελα να γίνω αστυνομικός. Ήθελα πάντοτε να προσφέρω και να βοηθώ και ακόμη ένας λόγος ήταν η επαγγελματική αποκατάσταση.

Κ.: Φοιτάς σε κάποια άλλη σχολή ή κατέχεις κάποιον άλλον τίτλο σπουδών;
Γ.: Όχι.

Κ.: Θεωρείς πως η ΕΛ.ΑΣ ενθαρρύνει τα στελέχη της να σπουδάσουν;
Γ.: Όχι. Δεν τα ενθαρρύνει.

Κ.: Έχεις πίστη;
Γ.: Ναι πιστεύω. Δεν πηγαίνω συχνά σε Εκκλησία ωστόσο μέσα μου ναι υπάρχει η πίστη.

K.: Είσαι παντρεμένος;
Γ.: Όχι.

Κ.: Η οικονομική κρίση αποτελεί έναν από τους λόγους που οι νέοι δεν παντρεύονται και δεν κάνουν παιδιά. Ισχύει; Και εάν ναι θεωρείς ότι ένας αστυνομικός μπορεί να παντρευτεί και να δημιουργήσει πιο εύκολα την δική του οικογένεια;
Γ.: Φυσικά και ισχύει. Ναι είναι πιο εύκολο από την άποψη πως υπάρχει ο σίγουρος μισθός. Ωστόσο, δεν θεωρώ ότι έχει μεγάλη διαφορά από κάποιον που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και λαμβάνει τον μισθό του κανονικά.

Κ.: Πιστεύεις ότι πολλά νέα παιδιά επιλέγουν την αστυνομία ως επάγγελμα επειδή υπάρχει η σίγουρη οικονομική αποκατάσταση;
Γ.: Πλέον ναι.

Κ.: Πως η κρίση έχει επηρεάσει σε έμψυχο δυναμικό αλλά και σε μέσα την Αστυνομία;
Γ.: Η κρίση έχει επηρεάσει το σώμα σημαντικά. Πρωτίστως στον υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Οχήματα, καύσιμα. Πλέον δεν υπάρχουν χρήματα για συντήρηση των οχημάτων, του αστυνομικού εξοπλισμού. Η οικονομική κρίση είναι φανερή και στις μειώσεις των μισθών που έγιναν τα τελευταία χρόνια στους αστυνομικούς υπαλλήλους.

Κ.: Σε ποιες υπηρεσίες έχεις υπηρετήσει από την ένταξή σου στο σώμα;
Γ.: Σε Αστυνομικά Τμήματα και στην Διεύθυνση Μεταγωγών και Δικαστηρίων Αττικής (ΔΙ.ΜΕ.Δ.Α).

Κ.: Πόσες ώρες εργάζεσαι το μήνα;
Γ.: Γύρω στις 45 ώρες την εβδομάδα. Όταν βρισκόμουν στο Μεταγωγών δούλευα 50 ώρες τουλάχιστον. Δεν είναι ποτέ σταθερό το ωράριο.

Κ.: Πως είναι να δουλεύεις σε αργίες και γιορτές;
Γ.: Άσχημο! Απουσιάζεις από σημαντικές οικογενειακές στιγμές. Πιο άσχημο βέβαια είναι για τους παντρεμένους συναδέλφους.

Κ.: Για να γίνεις αστυνομικός τι προσόντα πρέπει να έχεις;
Γ.: Σίγουρα μία άρτια σωματική διάπλαση. Ένας αστυνομικός οφείλει να έχει μία Α’ σωματική κατάσταση καθώς και τις απαραίτητες γνώσεις πάνω στο αντικείμενο της υπηρεσίας. Αλλά το σπουδαιότερο ρόλο τον έχει το νοητικό και ψυχολογικό κομμάτι. Ο αστυνομικός χρήζει να είναι λογικός, ψύχραιμος, και αποφασιστικός. Να ξέρει δηλαδή ανά πάσα στιγμή πως θα διαχειριστεί την εκάστοτε κατάσταση που θα του παρουσιαστεί.

Κ.: Πόση επικυνδυνότητα κρύβει το επάγγελμα αυτό;
Γ.: Είναι μεγάλη. Εξαρτάται βέβαια και την υπηρεσία.

Κ.: Ο αστυνομικός προετοιμάζεται κατάλληλα από την πολιτεία ώστε να είναι ικανός ν΄ αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα που παρουσιάζεται στην εποχή μας;
Γ.: Όχι! Θεωρώ πως η εκπαίδευση που λαμβάνουμε από τις σχολές είναι ανεπαρκής. Είναι πολύ σύντομη και με ελάχιστη εκπαίδευση.

Κ.: Βρισκόμαστε στο σήμερα. Μιλάμε για αύξηση ή μείωση της εγκληματικότητας; Πως το εξηγείς αυτό;
Γ.: Δεν μπορώ να μιλήσω με ακριβή στοιχεία και αριθμούς διότι δεν έχω στην κατοχή μου στατιστικά στοιχεία. Σίγουρα όμως είναι φανερό πως μιλούμε για αύξηση της εγκληματικότητας. Πάντα οι εγκληματίες βρίσκονται ένα βήμα μπροστά από την αστυνομία. Η εγκληματικότητα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Πρέπει να περιοριστεί και να μειωθεί ο κίνδυνος τόσο των πολιτών όσο και των λοιπών συναδέλφων.

Κ.: Υπάρχουν περιοχές, συνοικίες ίσως που καταγράφονται περισσότερα περιστατικά κι τi είδους περιστατικά παραβατικότητας είναι αυτά;
Γ.: Κυρίως σε κεντρικά σημεία της Αθήνας τα πιο σύνηθες περιστατικά παραβατικότητας έχουν να κάνουν με κλοπές και ναρκωτικά.

Κ.: Θεωρείτε ότι εφαρμόζονται οι νόμοι όπως θα έπρεπε;
Γ.: Όχι.

Κ.: Θέλω να μου περιγράψεις μία κατάσταση στην οποία δυσανασχετούσες από τότε που βρισκόσουν στο Μεταγωγών.
Γ.: Πολλές φορές όταν βρισκόμουν εκτελούσαμε άσκοπες μεταγωγές κρατουμένων στα δικαστήρια της Λ. Αλεξάνδρας δίχως να δικάζονται. Άλλες φορές εκτελούσαμε μεταγωγές φυλακισμένων από άλλους νομούς στην Αθήνα, δίχως να δικάζονται. Ήταν άσκοπες και πολυδάπανες μεταγωγές δίχως αποτέλεσμα. Σε αυτό θεωρώ σημαντικό ρόλο πως έπαιζε η δικαιοσύνη καθώς όπως όλοι γνωρίζουμε κινείται υπερβολικά αργά. Επίσης δεν μπορώ να ξεχάσω πως πολλοί αλλοδαποί οι οποίοι απελάσονταν, ενώ το πρωί τους πηγαίναμε μεταγωγή στη Κακαβιά (Σύνορα Αλβανίας), το βράδυ περνούσαν ανενόχλητοι τα σύνορα και επέστρεφαν πίσω.

Κ.: Το επάγγελμα του αστυνομικού θέτει σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή και τον στερεί από την οικογένειά του. Πως αντιμετωπίζει η οικογένειά σου το επάγγελμά σου;
Γ.: Με κατανόηση. Εξαρχής γνώριζαν ότι πρόκειται για ένα επικίνδυνο επάγγελμα. Σίγουρα βέβαια φοβούνται και αγχώνονται και γι’ αυτό φροντίζω να έχω καθημερινή επαφή μαζί τους.

Κ.: Τι είναι αυτό που έχεις κάνει εν ώρα υπηρεσίας και αισθάνεσαι υπερήφανος;
Γ.: Όταν είχα εκτελέσει υπηρεσία στην Δ.Ε.Θ. είχα βρει μαζί με τους συναδέλφους μου ένα ανήλικο, φοβισμένο παιδί που είχε χάσει τους γονείς του. Ήταν ένα παιδί που δεν γνώριζε ελληνικά καθώς ήταν από την Γαλλία. Κινητοποιηθήκαμε άμεσα στο να βρεθούν οι γονείς του και το κάναμε να μας εμπιστευτεί και να νιώσει ασφάλεια.

Κ.: Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που έχεις βιώσει ως αστυνομικός;
Γ.: Αρχικά να ορίσουμε τι είναι δύσκολο. Για μένα δύσκολο είναι όταν μπορώ να αντεπεξέλθω σε μία υπηρεσία αλλά η ίδια η υπηρεσία δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην ανάγκη της. Όταν είχα εκτελέσει υπηρεσία φρούρησης του Μονομελούς Κακουργιοδικείου με πλήθος κατηγορουμένων αλλά και κρατούμενων, η υπηρεσία είχε να μου διαθέσει μονάχα έναν συνάδελφο. Θυμάμαι πως είχα εκτελέσει υπηρεσία ως επικεφαλής. Μπήκα στην αίθουσα για να μεταφέρω όλους τους κρατούμενους – κατηγορούμενους προς φυλάκιση καθώς είχαν καταδικαστικές αποφάσεις. Είχα βρεθεί σε υπερβολικά δύσκολη και μειονεκτική θέση. Ευτυχώς ότι έπρεπε να γίνει έγινε δίχως να υπάρξουν απρόοπτα.

Κ.: Θα αλλάζατε κάποια πράξη σας εν ώρα υπηρεσίας; Εξηγήστε μου.
Γ.: Όχι.

Κ.: Τα πράγματα μέσα στο σώμα της ελληνικής αστυνομίας είναι όπως φαίνονται και στους απέξω; Πες μου κάτι το οποίο σε δυσανασχετεί;
Γ.: Φυσικά και όχι. Πολλές φορές υπάρχουν ανάγκες στην εκάστοτε υπηρεσία και δεν είναι λίγες οι φορές που η αντιμετώπιση από την ηγεσία είναι “εχθρική”. Αντί να δίνει λύσεις, ψάχνει να καταμερίσει ευθύνες προς τους αστυνομικούς. Όταν εκτελούμε κάποια μεταγωγή υπάρχει ρητός νόμος πως πρέπει να υπάρχει συνοδευτικό με δύο συναδέλφους – συνοδούς. Διότι υπάρχουν επικίνδυνοι κρατούμενοι προς απόδραση. Δεν γίνεται να μεταφέρουμε για παράδειγμα 28 κρατουμένους και να μην έχουμε κάποια έξτρα ασφάλεια. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Πρώτον γιατί δεν υπάρχουν διαθέσιμα περιπολικά και δεύτερον γιατί δεν έχει γίνει σωστός καταμερισμός ατόμων των υπηρεσιών. Υπάρχουν πολλές μάχιμες υπηρεσίες, υποστελεχωμένες.

Κ.: Φαντάζομαι πως έχεις πραγματοποιήσει κάποια σύλληψη.
Γ.: Φυσικά!

Κ.: Γίνονται συλλήψεις όσες θα έπρεπε;
Γ.: Γίνονται αλλά όχι όσες θα έπρεπε. Αλλά τι συζητάμε τώρα, αφού και να γίνουν σε λίγες μέρες θα είναι πάλι έξω.

Κ.: Θεωρείς ότι υπάρχουν καλοί και κακοί συνάδελφοι;
Γ.: Φυσικά. Νομίζω πως σε όλα τα επαγγέλματα παρατηρείται αυτό. Υπάρχουν εκείνοι που τιμούν την έννοια της συναδελφικότητας. Εκείνοι που είναι τυπικοί και πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τόσο εμάς τους αστυνομικούς όσο και τους πολίτες. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για τον εαυτό τους.

Κ.: Δυστυχώς υπάρχει μια μερίδα ατόμων που σας αποκαλεί “Μπάτσους”. Πως το αντιμετωπίζεις αυτό;
Γ.: Να σου πω την αλήθεια μου Κέλλυ, πλέον το έχω συνηθίσει. Δεν είναι όμορφη έκφραση. Υπάρχουν αρκετοί που δεν συμπαθούν την αστυνομία και μάλιστα σε ακραίο βαθμό ωστόσο πιστεύω πως είναι περισσότεροι εκείνοι που κατανοούν τις συνθήκες και τις καταστάσεις του επαγγέλματος και μας βοηθούν.

Κ.: Τι σημαίνει για εσάς η λέξη “Καθήκον”;
Γ.: Ομολογώ πως αυτή ήταν πολύ καλή ερώτηση. Καθήκον σημαίνει υποχρέωση. Είμαι υποχρεωμένος να τηρήσω όσα έχω ορκιστεί πως θα κάνω. Είμαι υποχρεωμένος να συμβάλλω στην σωστή λειτουργία του κράτους και στην ευημερία του πολίτη.

Κ.: Εκτός από τα καθήκοντα του αστυνομικού, πως απολαμβάνεις τον ελεύθερό σου χρόνο;
Γ.: Επιδιώκω να περνώ τον καιρό μου με φίλους. Δυστυχώς η οικογένειά μου βρίσκεται μακριά. Μ’ αρέσουν τα ταξίδια, το σινεμά και ο αθλητισμός. Είμαστε και εμείς άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι.

Κ.: Πόσο επιζητάς την “ηρεμία” στην προσωπική σου ζωή; Πόση ανάγκη υπάρχει γι αυτήν;
Γ.: Οι ώρες που βρίσκομαι στην υπηρεσία είναι γεμάτες ένταση. Εκείνες τις ώρες αποδίδω την σοβαρότητα και την ακεραιότητα που οφείλω. Όταν η υπηρεσία μου έλθει εις πέρας επιζητώ την αποφόρτιση. Οπότε η ηρεμία είναι κάτι που χρειάζομαι ώστε να απολαύσω το υπόλοιπο της ημέρας μου.

Κ.: Aν γινόσουν Υπουργός Δημ. Τάξης και Προστασίας του πολίτη τι θα άλλαζες;
Γ.: Θα έθετα σε ισχύ ένα οργανόγραμμα έτσι ώστε η ελληνική αστυνομία να μην ήταν υποχρεωμένη να ηγείται από πολιτικά πρόσωπα. Θα ήθελα το σώμα της αστυνομίας και οι αστυνομικοί να ελέγχονταν για παράδειγμα από την δικαιοσύνη η οποία είναι ένας ανεξάρτητος θεσμός. Και όχι από πολιτικούς οι οποίοι μπορεί να έχουν δικά τους συμφέροντα.

Κ.: Aν ξαναπήγαινες σχολείο θα γινόσουν αστυνομικός και πάλι;
Γ.: Δύσκολη ερώτηση. Πραγματικά δεν ξέρω…

Κ.: Και κάτι τελευταίο. Μία ευχή ή κάποια παρότρυνση για τα νέα παιδιά που θέλουν να μπουν στο σώμα.
Γ.: “Παιδιά που θέλετε να μπείτε στο σώμα είτε επειδή το έχετε όνειρο ζωής είτε για λόγους οικονομικής αποκατάστασης να ξέρετε πως τα πράγματα δεν θα είναι πάντοτε όπως τα περιμένετε. Όμως όλη η ελληνική αστυνομία είναι μια μεγάλη οικογένεια. Μια οικογένεια η οποία θα σε σέβεται και θα σε στηρίζει παντοτινά.”

Κ.: Σε ευχαριστώ ειλικρινά Γιάννη! Εύχομαι καλές υπηρεσίες και με προσοχή!
Γ.: Και εγώ σε ευχαριστώ που επιδιώκεις με τον τρόπο σου να προβληθεί και η καλή πλευρά της αστυνομίας και κάποια πράγματα που δεν γνωρίζουν οι απέξω.